135mm Blog

Recente foto's met leuke verhalen, weetjes en anektdotes

x100: eerste indruk

Dit artikel werd geschreven door Roeland op Tuesday, 24 May, 2011

Fuji x100

Zoals hieronder reeds beloofd: mijn eerste indrukken van de Fuji x100. En laten we maar meteen met het begin beginnen. Uitpakken. De laatste pakweg 5 camera’s die ik kocht, waren steevast verpakt in piepschuim, plastic, karton,… De x100 daarentegen wordt gepresenteerd in een mooi afgewerkte, stevige, zwarte kartonnen doos met een opklappend deksel. De binnenkant van deze doos is met zwart stof bekleed, de camera ligt letterlijk te pronken op een bedje. Een detail en weinig relevant, maar toch een leuke uitpak-ervaring die je meteen doet terugdenken aan (betere?) tijden van weleer.

Dat gevoel zet zich verder bij het “klaarmaken” van de camera. Standaard wordt een mooie, lederen camerastrap meegeleverd, dus ook hier geen kunststof en plastic. En er werd op details gelet: kleine lederen lapjes om de camera te beschermen tegen de metalen bevestigingshaken van de strap. Metalen haakjes die je overigens zelf nog aan de camera moet bevestigen, waarvoor een (ok, plastic) tooltje wordt meegeleverd. En ook dat is leuk. Een oude camera die je vindt bij opa op zolder heeft waarschijnlijk ook wat gefrunnik nodig om hem aan de praat te krijgen, dus wat mij betreft is Fuji er meesterlijk in geslaagd om ons even terug in de tijd te sturen. En als je deze camera koopt, is net die melancholie toch een belangrijke factor, althans voor mij.

Ik heb nog geen tijd gehad om de handleiding door te nemen, dus veel kan ik nog niet kwijt over het gebruiksgemak. Hoewel? Het feit dat je de handleiding moet doornemen zegt op zich al iets. Fuji slaagt er namelijk keer op keer weer in om sommige dingen net dat tikkeltje anders te doen, zodat je niet zomaar je weg vindt in de menu’s en bediening. Zelfs met heel wat fotografie-ervaring (waar ik in alle bescheidenheid wel over beschik), zal je denk ik voor sommige dingen echt wel de handleiding nodig hebben. Maar ook die “Fuji way of doing things” hoort bij het geheel, dus ik val er niet over.

De basisfuncties heb je wel allemaal onder handbereik en daarvoor heb je dus geen handleiding nodig. Zoals het vroeger hoorde, stel je het diafragma in door aan de ring op het objectief te draaien. Heerlijk, want dat is verdomd lang geleden! Tegenwoordig gaat dat namelijk met een kleine “dial” onder je duim of wijsvinger. Handig en snel, maar toch net iets minder leuk… Ook de sluitertijd regel je met de klassieke ronde knop bovenop het toestel. Kortom, het retro-plaatje klopt tot in de kleinste details. De USB-aansluiting is haast onzichtbaar weggewerkt aan de zijkant, alle knopjes aan de voor- en zijkant zijn correct gestyled. Pas op de achterkant van het toestel zie je dat je te maken hebt met een moderne camera: een groot en helder LCD-display en de nodige kleine knopjes. Daarnaast voelt de body heel stevig. Een stevige metalen behuizing, bekleed met het onontbeerlijke zwarte leder. In combinatie met het, als extra verkochtte, bruin lederen en oerklassieke cameratasje, lijkt het voor de onoplettende voorbijganger echt alsof je aan de slag bent met een camera van pakweg 50 jaar oud.

Maar niks is minder waar. Hoewel de retro-feel dus zeker ook aanwezig is bij het gebruik van de camera, merk je uiteraard onmiddellijk dat het gaat om een staaltje moderne technologie. De zoeker bijvoorbeeld. Met simpele draai aan het hendeltje vooraan, switch je de zoeker van optische naar electronische zoeker en omgekeerd. Hoewel ik niet echt hou van een electronische zoeker, sta ik ook hier wel versteld. Geen storende vertraging, een mooi vloeiend beeld met goeie kleurweergave en scherpe resolutie. Kortom, ook al blijft het “maar” een electronische zoeker, in sommige gevallen is dit volgens mij toch een meerwaarde. Vergeet niet dat je bij dit soort camera met de optische zoeker niet door de lens kijkt, maar naast de lens. Voor dichtbij-opnamen moet je dus rekening houden met parallax-fout. En net daar ligt de meerwaarde van de electronische zoeker. Werk je toch, zoals ik, liefst met de optische zoeker, dan wordt je trouwens echt ook wel verwend. Zeer helder beeld en meer nog: de basisinfo wordt superduidelijk weergegeven in heldere, witte letters en symbolen. Echt opvallend en heel duidelijk. Chapeau!

Kort samengevat dus: mijn eerste indruk van deze camera is louter positief. Ik ben nu al verslaafd… Maar het allerbelangrijkste blijft natuurlijk de beeldkwaliteit. Om echt in detail hierop in te gaan is het voor mij nog wat vroeg. Ik wil eerst de basisfuncties van de camera wat beter leren kennen. Maar bij deze toch alvast enkele eerste foto’s. Deze zijn allemaal onbewerkt, enkel omgezet naar jpg in Lightroom. Het laatste beeld werd niet in RAW opgenomen maar als JPG en komt dus letterlijk recht uit de camera. Nogmaals, ik heb nog geen tijd gehad voor uitvoerige studies, maar toch enkele voorzichtige conclusies.

Corneel met de x100

Corneel met de x100

Corneel met de x100

Corneel met de x100

Corneel met de x100

Eerst en vooral: de lichtmeter doet behoorlijk goed zijn werk. De camera koos bij deze kiekjes zelf de belichting en ondanks wat tegenlicht liep dit van een leien dakje. Bij die tegenlicht opnamen valt me meteen op dat het dynamisch bereik heel goed is, iets wat we intussen wel gewoon zijn van Fuji. De S5 evenaart op dat vlak nog steeds de D3, doch dat geheel terzijde. Let op dat dit dynamisch bereik nog beter kan, maar daarvoor moet er dieper in de menu’s gegraven worden wat ik nog niet deed. Maar met de standaardinstelling kom je blijkbaar al een heel eind. Verder kan je kiezen, voor enkele “filmsimulaties”, waarbij je de klassieke films van Fuji kan nabootsen. Een gimmick natuurlijk maar toch leuk. Uiteraard is dit enkel nuttig als je in JPG fotografeert, maar dat zie ik mezelf voor de eerste keer in mijn leven echt wel doen met deze camera. Het feit dat JPG minder nabewerking vergt draagt voor mij bij aan het “point-and-shoot”-concept, waarvoor ik deze camera net kocht.

Ook de kleurweergave zit, gebaseerd op deze eerste indrukken, zeer goed. Rood is een kleur waar heel wat camera’s wel eens de mist in durven gaan, maar de x100 lijkt goed zijn mannetje te staan hier. Nogmaals, het gaat hier letterlijk over mijn eerste kwartiertje met de camera, dus misschien is het nog wat vroeg voor sluitende conclusies, maar op het eerste zicht ziet het er meer dan behoorlijk uit.

De autofocus lijkt ook behoorlijk zijn werk te doen, hoewel je natuurlijk geen prestaties mag verwachten zoals van een moderne, pro-level reflex zoals ik ze gewoon ben. En hoewel ook de ontspanvertraging wel merkbaar is, lijkt me dat zeker aanvaardbaar voor dit type camera. Je gaat met deze camera tenslotte geen reportage van een voetbalwedstrijd schieten lijkt me.

Om af te sluiten: deze camera is, gebaseerd op enkele eerste indrukken, zijn net geen 1100€ meer dan waard. Ik heb er alvast een “camera voor overal” bij. De reflex zal wat vaker in de tas blijven, en ik kijk nu al uit naar de eerste vakantie waarbij ik een schitterende camera bij de hand zal hebben, zonder er 10kg aan extra bagage voor te moeten meezeulen. En de beperkingen, die ongetwijfeld de kop zullen opsteken, neem ik er graag bij.

Wordt zeker nog vervolgd,

Roeland

2
Reageren niet meer mogelijk
  1. […] Beachvolleybal te struinen. Al was het maar om de foto voor vandaag te verzekeren. Deze keer dus niet met de Fuji x100, maar met de volledige Nikon-uitrusting door hartje Leuven getrokken. Mijn rug en knieën zullen […]

  2. […] haar ouders, is een weekje bij ons op vakantie. Leven in de brouwerij dus. Voor wat het waard is: de Fuji x100, de compactcamera waarmee deze snapshots gemaakt zijn, schiet wel tekort voor deze snelle beestjes. Maar dat is uiteraard normaal, die camera is nu […]