135mm Blog

Recente foto's met leuke verhalen, weetjes en anektdotes

Terugblik

Dit artikel werd geschreven door Roeland op Thursday, 6 January, 2011

Neurochirurg op rust in zijn rustieke kantoor

Gisteren liet ik al weten dat ik een neurochirurg op rust moest fotograferen voor het vakblad “De Psychiater”.  Wie hier wat vaker komt lezen weet dat ik dit soort opdrachten het liefste doe van alles.  Nieuwe mensen ontmoeten, veel afwisseling en je hebt de mogelijkheid om je creativiteit bot te vieren.  Heel leuk dus.  Als de geportretteerde dan nog een neurochirurg op rust is, iemand die nog tijd heeft / neemt voor een gesprek, dan wordt het alleen maar interessanter.

Neurochirurg op rust achter zijn antieken bureau

Na ons telefoongesprek had ik me uiteraard al een beeld gevormd van de man, en op basis daarvan had ik ook al in mijn hoofd hoe ik hem wou portretteren.  Hoewel ik voor een portret vaak kies voor close-ups, vond ik het hier toch leuker om meer van de omgeving te tonen.  Het kantoor van de prof voldeed dan ook perfect aan mijn verwachtingen:  donkere, houten muurbekleding, zware antieke deuren, overladen met foto’s, schilderijen en prentjes, en natuurlijk hopen boeken en papier.  Geen fax of pc, geen beeldschermen en digitale klokken.  Wel een zilveren inktpot en ditto briefopener.  Kortom:  een momentopname van tientallen jaren terug.  Waar ik normaal gezien de achtergrond en compositie zo clean en strak mogelijk wil houden, wou ik nu net de andere kant op, want enkel zo werd dit voor mij een geslaagd karakterportret.

Neurochirurg op rust in zijn oude kantoor

En karakter heeft de man.  Het doet enorm deugd om alle stress en jachtigheid achter te laten, en binnen te stappen in een kantoor waar je zonder problemen urenlang zou kunnen rondneuzen.  Elk voorwerp of kaartje, lampje of kadertje heeft zijn eigen verhaal.  Prof. Vandenbergh was daarbij uiteraard zo vriendelijk om ook enkele van die verhalen te delen.  Over de familiefoto’s, over het geschilderde portret van hem, over het opzichtige schilderij van de bloemenvaas en over de tientallen prentjes van Felix Timmermans.  Wie staat er vandaag de dag nog stil bij een vergeeld tekeningetje van Felix Timmermans?  Wel, Prof. Vandenbergh doet dat.  En hij vertelt er graag over.  Met passie.

En na zo een opdracht ga je met een goed gevoel naar buiten.  Ja het duurde langer dan voorzien.  Maar dat kan me nu net gestolen worden.  Want passie is besmettelijk.  Dus ik ben weer tevreden, mijn batterij is weer even opgeladen.  Want wanneer je voor een “snelle opdracht” beelden kan, of beter, MAG  maken die je zelf wilt koesteren in je herinnering, waar je met zoveel plezier aan terugdenkt, dan weet je dat je ondanks alle moeilijke kanten bezig bent met het juiste vak…

En uiteraard krijgt de prof wat foto’s.   Niet op een cd of via mail, maar gewoon lekker ouderwets geprint.  In een enveloppe.  Met een geschreven kaartje erbij…

Roeland

3
Reageren niet meer mogelijk
  1. Wel Roeland,
    Niet alleen is jouw dag geslaagd, het resultaat mag er zeker wezen, zowel de foto’s als jouw verhaal, als het geschreven kaartje 😀

  2. Danku Sabine! Nu kan ik me weer vol goeie moed wijden aan de wasplooikunst 😉

  3. […] deed vroeger ook al wat opdrachten voor het tijdschrift “De Psychiater”. Een verhaaltje over één van die opdrachten schreef ik al eerder op deze blog. Wel, enkele weken geleden was het opnieuw zo ver. De foto […]