135mm Blog

Recente foto's met leuke verhalen, weetjes en anektdotes

Photo goes film – 4 In videoland…

Dit artikel werd geschreven door Roeland op Saturday, 10 December, 2011

…viel er ook deze week heel wat, voor sommigen spannends, te beleven. Bij deze een overzicht. De andere artikels vind je trouwens achter de volgende links:

Medecursist Marc lanceerde eind vorige week het lovenswaardige initiatief om in groep wat te gaan filmen in Winterland te Hasselt, voor zover ik het goed begrepen heb een cross-over tussen Kerstmarkt en kermis. Zoals ik eerder al liet weten niet echt mijn ding, maar een nieuwe camera in je handen maakt de pil al heel wat minder bitter. Film-onderwerpen zat met andere woorden, en daar draaide het om (let op de woordspeling). Voor mij was het alvast de eerste gelegenheid om de D7000 eens echt uit te proberen. Of beter: voor mij was het de eerste gelegenheid om het hele DSLR-video-gebeuren eens uit te proberen, want buiten wat snelle familiefilmpjes van Corneel’s Sinterklaaservaring, was dat er nog niet echt van gekomen.

Het materiaal zelf besprak ik vorige week al in Photo goes Film nr3: de D7000 dus op een Manfrotto 058 statief en 503HDV Fluid Head. Vergeleken met de collega’s met een klassieke schoudermodel-camera en fullblown videostatief was één ding meteen duidelijk: een fotostatief met videokop is minder snel opnameklaar dan een volledig videostatief. Die laatste klap je open en zet je neer in min of meer één beweging, terwijl een fotostatief pas waterpas staat na het individueel aanpassen van de drie legs. Voor mij was dat geen verrassing en dus een beperking waarmee ik kan leven, ik liet eerder al weten dat de snelle reportagestijl niet echt mijn ambitie of interesse is.

Om vervolgens even echt te gaan muggenziften nog een nadeel: het knopje waarmee je de camera vergrendelt op de statiefkop is heel moeilijk te bereiken bij deze kop-camera-combinatie. Een videokop is namelijk ontworpen voor, surprise surprise, een videocamera die, min of meer per definitie, “in de lengte” gebouwd is. Lang en relatief smal dus. Een fototoestel echter is net iets breder, waardoor de handgreep net boven het vergrendelkopje van de statiefkop komt te zitten. Maar zoals ik al zei is dat eerder een detail. Wanneer de camera op een of andere baseplate wordt gemonteerd, is dat probleem trouwens ook van de baan omdat de camera dan sowieso een stuk hoger komt te staan.

Tot zover de ergonomische beperkingen, en daarmee ook de negatieve punten van de eerste filmervaringen. Waar het echt om draait, het maken van gecontroleerde en vloeiende bewegingen, daarin stelt deze videokop van Manfrotto echt niet teleur. Er zijn voldoende mogelijkheden om de zogeheten “fluid drag”, de weerstand in mensentaal, in te stellen en af te stemmen op het gewicht van de gebruikte camera en je persoonlijke voorkeur. “Voldoende mogelijkheden”, dat betekent dat je elke as (pan en tilt) apart kan afstellen en ook de sterkte van het tegengewicht kan je regelen naargelang het gewicht van de camera. Al bij al werden mijn verwachtingen over de statiefkop dus zeker overtroffen.

En die trend zet zich verder in de rest van de ervaringen, want ook op vlak van scherpstelling was ik aangenaam verrast. Ik was eerlijk gezegd naar Hasselt vertrokken met de gedachte dat “al mijn shots wel onscherp zouden zijn want op dat kleine rotscherm van de camera zie je toch niks”. En dat viel dus reuzegoed mee. Ik heb natuurlijk extra aandacht besteed aan de (overigens volledig manuele) scherpstelling, maar zelfs op het kleine schermpje kan je mits wat oefening, en in goeie lichtomstandigheden uiteraard (geen direct invallend zonlicht of storende reflecties), best wel accuraat scherpstellen. Uiteraard helpt de zoomfunctie in Liveview mode hier ook wel. En moest het echt niet lukken, dan kan je natuurlijk ook gewoon scherpstellen “à la photographie”, dus al dan niet met autofocus en door de optische zoeker, de scherpstelling blokkeren en daarna beginnen filmen. Best doenbaar dus, als je er tenminste mee kan leven dat het allemaal net wat trager gaat. Terwijl de collega’s al stonden te filmen, stond ik vaak nog mijn shots voor te bereiden, maar ook hier weer: voor het filmwerk dat mij interesseert geen probleem.

Kort samengevat: naast de gekende beperkingen waren de eerste technische ervaringen zeker positief. En daarmee komen we aan bij het meer inhoudelijke aspect. Waar video en fotografie op technisch vlak soms weinig met elkaar gemeen hebben, is de gelijkenis op beeldinhoudelijk vlak veel groter. Als je op fotoreportage vertrekt zonder een minimum aan voorbereiding, plan in je hoofd of kennis van je onderwerp, riskeer je thuis te komen met een reeks onsamenhangende foto’s waar heel moeilijk eenheid in te brengen is of een verhaal mee op te bouwen is. Bij video is dat wat mij betreft niet anders. Ik vertrok naar Hasselt met de bedoeling me te focussen op de andere filmcollega’s, een “behind the scènes” reportage als het ware, maar in de loop van de namiddag begon ik toch meer sfeerbeeljes te maken van de omgeving zelf. Gevolg: ik had wel een reeks onsamenhangende shots, maar niet genoeg materiaal om een mooi continu filmpje van te maken. Een mooie les met andere woorden: ondanks de drempel van de techniek zelf, toch oog blijven hebben voor de opdracht of het concept. Bij fotowerk intussen een evidentie, maar bij filmwerk durft het gebrek aan ervaring en techniek dus nog roet in het eten gooien op dat vlak.

Want ik heb het al vaker gezegd en zal het waarschijnlijk nog tot vervelens toe herhalen: de inhoud blijft denk ik toch het allerbelangrijkste. Uiteraard moet alles correct uitgevoerd zijn, maar goeie cameratechniek zal een slecht concept nooit tot een schitterende film maken. En daar ligt voor mij de uitdaging. Ik heb op zich wel wat ideeën, maar ik betrap mezelf erop dat dat vaak “foto-ideeën” zijn: ik denk in termen van mooie locaties, knappe belichtingen, composities,.. maar dan merk ik dat de verhaallijn vaak ontbreekt in mijn idee. Anders gezegd: ik heb tientallen knappe beelden in mijn hoofd, maar zie nog niet altijd voor me hoe die aparte beelden of shots een geheel moeten vormen. Maar ook dat zal wel komen. En misschien zelfs sneller dan ik dacht, want vandaag tijdens de autorit Leuven – Rotterdam en terug, wisselde ik met fotocollega en ubercoole kerel Dimitri (check zijn website op www.slowphotography.be) heel wat ideeën uit.

En aan één van die ideeën wil ik wat mij betreft zo snel mogelijk beginnen filmen. Eerste kortfilm: here I come…

Roeland

0
Reacties afgesloten