135mm Blog

Recente foto's met leuke verhalen, weetjes en anektdotes

Photo goes film – 3

Dit artikel werd geschreven door Roeland op Saturday, 3 December, 2011

D7000 met 503HDV videokop

Wat heb ik deze week op school geleerd – deel 3. De intro op dit artikel, deel 1 en deel 2 vind je nog steeds achter respectievelijke links. Deze keer wordt het overigens eerder een verslag van de hele week, eerder dan van enkel de les op donderdagavond. Geen tijd te verliezen dus…

Dat mijn keuze uitging naar DSLR-video, filmen met een reflexcamera dus, was al duidelijk na de vorige artikels. Die investering is om te beginnen (relatief) beperkt, de filmische look (kleinere scherptediepte) bevalt me en op de koop toe komt een nieuwe reflexcamera mooi van pas als backuptoestel voor de fotozaak. De Fuji S5 gaat dus, met enige pijn in het hart, de tweedehandsmarkt op na enkele jaren van trouwe dienst. Kortom, ik heb definitief gekozen voor DSLR-video. En dat mag letterlijk genomen worden: hier staat inmiddels een D7000 van Nikon te prijken.

Toegegeven, die aankoop ging iets sneller dan verwacht. Na enig zoekwerk bleek namelijk dat die toestellen bij veel van “mijn” leveranciers niet meer in voorraad zijn. Omwille van de overstromingen in Thailand en de daarmee gepaard gaande ellende naar het schijnt. Daarenboven zou dat de eerst volgende maanden, jawel MAANDEN, ook zo blijven volgens die leveranciers. Bij Prof-O-Cam, die ook nog scherp geprijsd zijn, waren ze wel nog heel beperkt op voorraad, dus koos ik liever eieren voor mijn geld, voor net geen 950 € om exact te zijn. Ik wil er tenslotte nog wat opdrachten voor de les mee kunnen draaien, dat spreekt voor zich.

Maar de camera is maar een klein deel van het DSLR-video-verhaal. Wil je kunnen filmen in alle omstandigheden, dus op statief, vanop de schouder “uit de hand”,… dan heb je al gauw heel wat extra’s nodig. Een goeie “schouderrig” zoals dat dan heet, kost jammer genoeg ook heel wat centen, dus ik heb wijselijk besloten dat ik het voorlopig houd bij het statief. Sowieso ben ik meer geïnteresseerd aan het rustigere, meer voorbereide en gecontroleerde filmwerk en niet zo zeer in reportagewerk of ENG (Electronic News Gathering) zoals dat dan schijnt te heten, dus ik hoop dat die statiefbeperking me voorlopig weinig parten speelt.

Wat ik wel aangeschaft heb intussen is een videokop voor mijn Manfrotto statief. Met andere woorden: dat veel te zware fotostatief dat ik destijds kocht en te zwaar vind voor de gemiddelde fotoreportage, kan alsnog beginnen renderen. Voor de geïnteresseerden: statief is de 058 en de statiefkop de 503HDV Fluid Head, beiden van Manfrotto. Uiteraard bestaat er veel beters in videoland, maar ook hier weer: door het fotostatief te blijven gebruiken en uit te rusten met een nieuwe kop van 319€, leek me dit op vlak van prijs / kwaliteit de beste investering. De toekomst zal het uitwijzen…

D7000 met 503HDV videokop

Op dit moment heb ik nog niet gewerkt met de statiefkop, dus meer daarover volgende keer hoop ik. Ik zit trouwens in de wachtruimte van de bandencentrale voor de wissel naar winterbanden, waar iedereen zich lijkt dood te ergeren aan mijn getokkel op de laptop. Maar tijd is geld of zoiets…

Met de D7000 heb ik intussen wèl al enkele korte testjes kunnen doen, dus daar kan ik alvast wel al iets, hopelijk zinnigs, over zeggen. Over ergonomie kan ik kort zijn: zoals ik al tot vervelens toe liet weten, zijn die camera’s gemaakt voor foto’s en niet om mee te filmen. Uit de hand filmen zonder nerveuze camerashake is dus onmogelijk, maar dat is geen nieuws. Verder worstel ik voorlopig nog met details die waarschijnlijk te wijten zijn aan mijn gebrek aan video-ervaring en niet zozeer aan de camera zelf. Zo blijf ik bijvoorbeeld de neiging hebben om door de zoeker te willen kijken, terwijl die per definitie zwart is tijdens het filmen. Mijn fotografen-haat voor de zogeheten Live-view functie, waarbij je op het LCD-scherm kijkt, wordt door de videogoden blijkbaar zoet gewroken. En hetzelfde geldt voor de ontspanknop: om te starten met filmen druk je niet op de gewone ontspanknop, maar een pietluttig rood knopje aan de achterkant. Anders gezegd: elk shot dat ik maak wordt nog steevast voorafgegaan door een ongewenste foto wegens “reflex om op de ontspanknop te drukken”. Maar ik ben me er dus volledig bewust van dat dit soort van geklungel aan mij ligt en wel zal beter gaan na de nodige oefening.

Verder is het misschien interessant om weten dat ook het gebruikte objectief wat voor verwarring kan zorgen. De recentere (Nikon-)lenzen hebben bijvoorbeeld geen diafragmaring meer omdat het diafragma (iris in de videowereld) electronisch gestuurd wordt vanuit de body en dus ook op de body bediend wordt. Heel handig voor fotowerk, maar voor één of andere reden heb ik voor videowerk toch liever een diafragmaring op het objectief. Mensen die die mening delen houden daar dus ook best rekening mee bij eventuele aanschaf van nieuw materiaal. Maar ook hier weer denk ik te mogen stellen dat het neerkomt op persoonlijke voorkeur. Hoewel: dit impliceert ook dat je eerst moet stoppen met filmen, dan het diafragma aanpassen indien nodig en dan opnieuw beginnen filmen. Want Nikon voorziet niet in het aanpassen van het diafragma tijdens het filmen. Voor reportagewerk, ik denk bijvoorbeeld aan een huwelijksreportage waarbij je het koppel volgt bij het verlaten van de kerk, lijkt me dat wel een grote beperking.

Voor zover mijn kennis en eerste testjes het toelaten, denk ik dat net in dat soort van, ogenschijnlijke, details, Canon een beentje voor heeft op Nikon. Nikon heeft maar drie instelbare audioniveau’s, terwijl dat bij Canon net wat uitgebreider is als ik me niet vergis. Of waar Nikon enkel full HD schiet aan 24 beelden per seconde, biedt Canon ook de optie voor andere framerates in full HD. Maar toegegeven: hoewel dit voor de ver gevorderde filmmakers misschien zware beperkingen zijn, denk ik niet dat dit mij voorlopig in mijn creativiteit zal beknotten. Want draaide het niet in eerste instantie rond goeie inhoud en en sterke ideeën?

Genoeg dus over de beperkingen, laat me afsluiten met de obligate positieve noot. Of noten desgevallend. Scherptediepte, of eerder het gebrek eraan bijvoorbeeld. De D7000 in combinatie met pakweg de 105mm macrolens bijvoorbeeld, zorgt voor een onscherpe voor- en achtergrond waar een gemiddelde camcorder echt wel jaloers op mag zijn. Met deze combinatie filmde ik trouwens mijn letterlijk allereerste shot: ik was net bezig met foto-opnames van Liesbeth haar gitaar, dus ik kon net zo goed enkele filmshots proberen. En dat smaakte dus meteen naar meer. Categorie “Hier doe ik nog iets mee”: check!

En ondanks alle beperkingen, ligt net daar voor mij de sterkte van het hele DSLR-verhaal. Met het arsenaal aan Nikon-glas dat nu in mijn fototas zit, heb ik mogelijkheden die me heel veel centen zouden kosten als ik hetzelfde zou nastreven met een camcorder of “echte” filmcamera. Probeer bijvoorbeeld maar eens een (betaalbare) tilt-shift-lens te vinden voor een schoudermodel filmcamera. Of het bereik in brandpuntsafstanden alleen al: nu dekken al mijn objectieven samen een range van 14mm groothoek tot 200mm tele. Rekening houdend met de cropfactor van de D7000 (welke geen full frame sensor heeft), wordt dat ongeveer 20mm tot 300mm. Inclusief Fisheye, macro,… Heel wat creatieve mogelijkheden dus zonder extra investering.

Wat staat er wel nog op het verlanglijstje? Op (heel) korte termijn een externe “field-monitor”, want scherpstellen op het LCD-scherm van de camera lukt me echt niet vlot genoeg. Op iets langere termijn zal er ook nog een of andere externe audiorecorder volgen vrees ik. Maar verder zit ik voorlopig wel gebeiteld denk ik. Hoop ik…

Dus ideeën omzetten in echte filmpjes is de boodschap.

Roeland

0
Reacties afgesloten