135mm Blog

Recente foto's met leuke verhalen, weetjes en anektdotes

Photo goes film – 1

Dit artikel werd geschreven door Roeland op Friday, 18 November, 2011

Zoals eerder beloofd: een eerste artikel over mijn ervaringen als “filmstudent”. Hoewel het waarschijnlijk geregeld de technische toer zal opgaan, probeer ik het ook interessant te houden voor de “normale mensen”. Hier gaan we!

filmschool met Sony DV Cam

Gisteren werd er van wal gestoken met het evalueren van de vorige week gedraaide shots. En laat dat voor ondergetekende een confronterende ervaring zijn, en wel op meerdere levels… Eerst en vooral mag het duidelijk zijn dat er geen beroemde steracteurs beschikbaar zijn bij zo een cursus. Anders gezegd: de enige onderwerpen van vlees en bloed die ter beschikking zijn, zijn we zelf, de cursisten. En waar ik “mezelf op foto” al pijnlijk vind, is “mezelf op film” echt een brug te ver. Maar dat geheel terzijde. Hoewel? Ook van deze (voor mij eerder onaangename) ervaring als acteur / model, kunnen wel degelijk lessen geleerd worden. Lessen die meer dan nuttig zijn als filmmaker / cameraman / fotograaf. Al heel snel wordt namelijk pijnlijk duidelijk hoe belangrijk goeie instructies zijn. Je model of acteur kan niet in je hoofd kijken om te zien wat je wil, dus duidelijke communicatie en goeie richtlijnen zijn super belangrijk zowel in fotografie- als in filmomgeving. De beste fotograaf is niet zozeer die met de beste cameratechniek, maar heel vaak wel die met de beste interactie met zijn onderwerp. De portretten van Vanfleteren, Leibovitz of het werk van Erwin Olaf, om er maar enkelen te noemen, spreken hier boekdelen en die vreselijke momenten voor in plaats van achter de camera zijn een goeie opfrissing van deze gedachte.

filmschool met Sony DV Cam

Maar het bekijken van mijn shots was ook een confrontatie op een heel ander vlak: het is niet omdat je fotograaf bent, dat film ineens voor de hand liggend wordt. Hoewel je zou verwachten dat er wel analogieën zijn, en die zijn er ook wel gelukkig, toch is film een heel ander paar mouwen naar mijn – tot hier toe zeer bescheiden – ervaring. Waar je als fotograaf een (meestal wel goed gevulde) fototas meesleurt, komt er als “filmploeg” nog heel wat extra bij. Toegegeven: ook in de filmwereld staat de technologie niet stil en worden camera’s steeds kleiner, maar we kunnen toch nog veilig stellen dat een professionele camera (ik spreek dus niet van de kleine consumer-camcorders) heel wat groter en zwaarder zijn dan een professionele fotocamera. En waar in de fotografie een statief vaak “optioneel” is, is het een absolute must voor filmopnames. En laat een zwaardere camera nu ook een zwaarder statief impliceren. En terwijl je als fotograaf genoeg hebt aan het zoekerbeeld van je camera, blijkt dat je als filmmaker in veel gevallen echt niet zonder een externe monitor kan. En dat je bijgevolg ook meters kabel nodig hebt. Om van geluidsapparatuur nog te zwijgen. Samengevat: film is zowaar nog meer “materiaal-intensief” dan fotografie. Bijgevolg, en daaarin lag de les voor mij, is het ook makkelijker om je te laten beperken door het materiaal. Hoewel Syntra Genk best wel wat uitrusting heeft, is het materiaal wel wat gedateerd en niet altijd in goeie staat. Lees: heel wat gedoe met “slechte contacten”, “te korte kabels” en meer van dat. En net die beperkingen hebben mij bij het maken van mijn shots vorige week klein gekregen en dat was pijnlijk zichtbaar in de resultaten die we gisteren bespraken. Terwijl ik als fotograaf intussen heel goed weet dat beeldinhoud, compositie en techniek veeeeeeeeel belangrijker zijn dan het materiaal of het medium, bleek uit mijn prille film-camera-werk dat ik deze les toch even opnieuw moest leren met een reality-check. En die laatste heb ik dus bij deze gehad. De geleerde les: laat je nooit ontmoedigen door beperkingen in materiaal, maar blijf nadenken bij de inhoud! Tijd nemen om een ander te overdenken, te bespreken met de rest van je team en even “in te studeren” maakt veel materiaalbeperkingen meer dan goed!

Daarmee stond ik dus weer met beide voetjes op de grond en kon er begonnen worden met een nieuwe oefening. Waar het vorige week draaide om objectieve shots waarin geen betekenis aan het beeld wordt toegevoegd door de camera, was dat in de nieuwe oefening net omgekeerd: betekenis toevoegen aan je beelden door extremere standpunten en technieken: vogelperspectief, extreem open of gesloten iris (diafragma voor de fotografen), snelle zooms en pans,… En hoewel de oefening nog niet klaar is en dus de shots nog niet besproken werden, merkte ik alvast voor mezelf dat hoger beschreven reality-check zijn vruchten afwierp: er werd meer gecommuniceerd onderling, er werd tijd genomen voor het inoefenen van de – beter doordachte – camerabewegingen en cadrages. Ik heb er dus alvast een beter gevoel bij dan vorige week.

filmschool met Sony DV Cam

Wat natuurlijk niet betekent dat het ineens eenvoudig is. Waar ik het persoonlijk ook moeilijk mee heb is het feit dat ik bepaalde dingen niet aan mijn eigen tempo, lees: thuis, kan doen. Want een fototoestel pak je op, zet je aan en je bent veelal klaar voor de actie, maar voor een beetje filmcamera geldt dat niet meer. De cameraprocedure die je doorloopt om je toestel “filmklaar” te maken zit er bij mij gedeeltelijk in, maar sommige stukken willen er voorlopig echt niet bij. Het instellen van de Time Code bijvoorbeeld. Dat zijn voor mij, op de Sony-camera die we in de les gebruiken, net iets te veel schakelaartjes om te onthouden. Hopelijk helpt de foto hierboven mijn fotografisch geheugen om een ander te onthouden. We zullen zien…

Om samenvattend af te sluiten nog eens de belangrijkste lessen die ik leerde uit afgelopen lesweek op een rij:

  1. Inhoud en cadrage zijn belangrijker dan beperkingen in materiaal. De film wordt gemaakt door mij, niet door de camera!
  2. Neem je tijd, denk na en communiceer met de rest van je ploeg! Hou het simpel.
  3. Oefen! Net zoals bij fotografie: maak beelden, beelden en nog eens beelden…

Tot de volgende!

Roeland

1