135mm Blog

Recente foto's met leuke verhalen, weetjes en anektdotes

Mariëtte

Dit artikel werd geschreven door Roeland op Sunday, 9 March, 2014

20140308_leuven_0052

Afgelopen zaterdag stond het tweede (en laatste) field-tripje met de cursisten fotografie op het programma. Opdracht: maak een reeks van minstens 10 en maximum 20 beelden waaruit ik kan opmaken wat “Leuven” voor jou betekent. Easy-peasy-lemon-squeezy dacht ik zo. En blijkbaar zijn de cursisten erg gemotiveerd want al heel snel was de groep verspreid over heel de binnenstad en stond ik alleen te schilderen op het Ladeuzplein. Punten voor inzet dus al zeker dik in orde.

Trendy volk in Leuven

Maar even snel kwam dan ook het besef dat ik zelf het goeie voorbeeld moest geven, en ook dat zou geen probleem zijn. Ik wil al langer (intussen zowat een jaar of vijf) starten met een reeks straatportretten. Telkens ik in Leuven centrum geweest ben (of elders wat dat betreft), denk ik nadien vaak: “Had ik die man of vrouw met die intrigerende hoed / coole zonnebril / karakterkop / … maar even aangesproken en om een portret gevraagd”. Op zich een kleine moeite om iemand aan te spreken en te vragen of je een foto mag maken. Alleen: ik ben niet zo een vlotte jongen op dat vlak. “Wat gaat die wel denken”, “ik laat die mens beter met rust”,… Je kent het wel. Maar anderzijds weet iedereen intussen dat het echt intrigerende werk ver buiten je comfortzone ligt, ergo: geen excuus.

20140308_leuven_0041

Kortom: het uitstapje met “mijn” cursisten was het ideale moment om uit mijn schelp te komen en eraan te beginnen. Missie: trendy volk voor de camera sleuren, want Leuven is een trendy stad, dat mag gezegd (eat that Antwerpen en Brussel). Maar even snel als het idee geboren was, stierf het afgelopen zaterdag een snelle dood. Want trendy volk ligt denk ik nog in bed tussen 9 en 10 op zaterdag, en daaraan denk je niet als papa van een vijfjarige kleuter. Want het is al even geleden dat ik mezelf nog als “trendy” durfde te bestempelen, doch dat geheel terzijde.

Anders gezegd: die straatportretten van trendy volk in Leuven zullen nog even moeten wachten tot op een meer gepast tijdstip. Maar daarmee werd wel pijnlijk duidelijk dat mijn opdracht in het water viel. Dus even snel mijn verdriet verdringen met melancholie op de wekelijkse rommelmarkt en nieuwe inspiratie zoeken. Oude mannen die pijp roken en tussen minstens even oude boeken snuisteren: been there, done that, afgezaagd (met het grootste respect trouwens voor pijp, oude mannen en minstens even oude boeken). Net toen ik pijp, oude mannen en minstens even oude boeken de rug wou toekeren, stond ze daar: Mariëtte. Vreselijk opgewekt op dat voor trendy volk veel te vroege uur, maar geen probleem voor ondergetekende: Mariëtte was mijn kans om alsnog uit mijn schelp te komen, want dit keer zou ik niet naar huis wandelen met de “had ik maar”-gedachte. En geef toe: de kans dat Mariëtte mij een louche oude vent zou vinden was gering. Aanspreken dus en small-talken. En dat kan ze blijkbaar als de beste, dat small-talken: je bent vermoed ik niet voor niets rommelmarktkraamster.

20140308_leuven_0058

Na welgeteld dertig seconden werd ik willens nillens meegesleurd richting Mariëtte-mobiel: een bestelwagen vol met, eh, rommelmarktkoopwaar. Paniek: toch verkeerde indruk gewekt? Nee hoor, want Mariëtte wou een vergeeld krantenknipsel laten zien, gedateerd zondag 7 september 1997. Op zaterdag 6 september van datzelfde jaar werd Lady Di begraven (parate kennis mensen), en bijgevolg was het zo rustig op de Leuvense rommelmarkt, dat Mariëtte naar eigen zeggen beter in bed was blijven liggen. “Troost u Mariëtteje, ik loop hier trendy volk te zoeken om te poseren voor een foto om 09u30, van beter in bed blijven liggen weet ik alles af”. Maar dat is nog niks: nu wil “de stad” ook nog de tarieven voor rommelmarktkramers drastisch de hoogte in jagen, en DAT is een brug over de Dijle te ver voor Mariëtte. Sterker nog: de controles op leurders zonder leurderskaart zijn verscherpt, en daarom is Mariëtte vanaf nu paraat, tot de tanden gewapend met haar krantenknipsel als bewijs dat ze er toch al lang genoeg staat. En ze heeft trouwens een leurderskaart, want eerlijk is eerlijk.

Het mag intussen duidelijk zijn: ik weet wat er speelt in het leven van een rommelmarktkraamster en daar ben ik trots op, bijna even trots als zij zelf. En ik mag dan falikant gefaald hebben in mijn eigen opdracht, toch maakt me dat niks uit, want ik heb een foto van Mariëtte, nummer één van wat hopelijk een lange reeks “straatportretten van trendy volk” zal worden. En daarmee heb ik meteen een extra excuus om volgend weekend terug de stad in te trekken, want Mariëtte heb ik foto’s beloofd, van die dingen op papier remember? Het zag er niet meteen zo een email-mens uit, Mariëtte. Maar desalniettemin toch trendy.

Tot binnenkort,

Roeland

0
Reacties afgesloten